Guillermo del Toro'nun yönetmenliğini üstlendiği 2001 yapımı 'The Devil's Backbone' (El espinazo del diablo), sıradan bir hayalet hikayesinin çok ötesine geçen, atmosferi yoğun bir başyapıttır. Film, İspanyol İç Savaşı'nın kasvetli ortamında, ıssız bir yaylada bulunan tekinsiz bir erkek yetimhanasında geçer. Babasını savaşta kaybetmiş 12 yaşındaki Carlos'un (Fernando Tielve) buraya gelişiyle, izleyici de gerilim dolu bir gizemin içine çekilir. Yetimhanede, 'Bombayı kim patlatacak?' diye fısıldayan bir hayaletin varlığı ve çocuklar arasındaki hiyerarşik, bazen acımasız ilişkiler, hikayenin omurgasını oluşturur.

Del Toro, korku öğelerini politik bir alegori ve duygusal bir olgunlaşma hikayesiyle ustalıkla harmanlar. Savaşın arka plandaki varlığı, patlamamış bir bombanın bahçede dikili durması gibi metaforlarla her an hissedilir. Fernando Tielve'nin Carlos rolündeki naif ve meraklı performansı, izleyiciyi hikayeye bağlarken, Eduardo Noriega'nın canlandırdığı sadist bakıcı Jacinto karakteri gerilimi ve tehdidi somutlaştırır. Íñigo Garcés'in oynadığı Jaime ve diğer çocuk oyuncuların performansları da son derece inandırıcı ve etkileyicidir.

'The Devil's Backbone', sadece ürperten sahneleriyle değil, yitirilmiş çocukluk, suçluluk, korku ve savaşın masumlar üzerindeki yıkıcı etkisi gibi temaları işlemesiyle de derin bir iz bırakır. Görsel estetiği, özenle kurulmuş setleri ve minimal ama etkili özel efektleriyle del Toro'nun karakteristik stilinin erken dönemdeki parlak bir örneğidir. Klasik hayalet hikayesi sevenlerden, sinematik derinlik arayan izleyiciye kadar geniş bir kitleye hitap eder. Bu film, korku türünün duygusal ve entelektüel potansiyelini kanıtlayan, unutulmaz ve çok katmanlı bir deneyim sunuyor.